Hastayız, yorgunuz, zordayız, yalnızız.. Bunlar ile şikayet edip duruyoruz. Ama galiba görmüyoruz, o durumlar içindeyken gerçekten hayatı anlıyor, görüyor, hissediyoruz..  Mesela hastayız; hayat gerçekten acımasız duruyor karşımızda… E bize kimse hayatın acımasız olmadığını söylememişti ki, biz gülebilecek bir şeyler bulup gözlerimizi boyadığımızda kendi kendimize söyledik bu yalanı. Galiba kendimizi kötü hissettiğimiz her an gözlerimizin önündeki perdeyi aralayan bir şeyler mevcut hayatımızda. Yanlış nerde, yoksa yanlış kavramımızda mı sorun var? Ortada bir yanlış olmadığı açık, Yaratıcı her şeyi düzene sokarken orada değildik, bilmiyoruz asıl doğru kavramını. Bilmeyişimiz, bizi direkt yanlış olarak tanımlamamıza itmiş doğru olanları. Arada bir gerekli gerçekle yüzleşmek, dozunu abartmadıkça…